Ένα Ονειρικό Φιλί...

Σήμερα το Βράδυ είχα ένα από κείνα τα λίγα όνειρα που με συντάραξαν...

Ονειρεύτηκα πως είχα γυρίσει σε κάτι που έμμοιαζε με το παλιό μου σχολείο (Σε αυτά μου τα όνειρα σπάνια ο τόπος είναι κάποιος πραγματικός, απλά μοιάζει σε κάποιον πραγματικό), και ότι είχα επιτέλους πάρει αυτή που αγαπώ από το χέρι, της είχα εξηγήσει τα πάντα και την είχα φιλήσει...

Εκείνη η αίσθηση... Αχ! Που να πάρει... Σχεδόν ψήνομαι να πάω και να το κάνω, γαμώτο... Σχεδόν ψήνομαι να πάω και να πάρω το πρώτο αεροπλάνω για την άλλη άκρη της χώρας, να τη βρω, να την αρπάξω... Αλλά η φωνή της ξυπνητής μου λογικής, ο δολοφόνος όλων των ονείρων, μου ψιθυρίζει: "Άστο... Είναι για κείνη καλύτερα έτσι όπως είναι τα πράγματα..." Και γω υπακούω σκύβοντας την κούτρα, προσπαθώ να μη ζω στο παρελθόν ή το μέλλον, αλλά στο παρόν, και περιμένω εκείνη την ημέρα που-ίσως-όλα τα παραπάνω θα γίνουν...

Ακόμα νιώθω όμως το χέρι της στον ώμο μου, τα χείλη της πάνω στα δικά μου, ακόμη βλέπω το χαμόγελό της και τα μάτια της, απλλαγμένα από τις σκιές που συνήθως τα σκεπάζουν, και μου έρχεται να κλάψω από την αίσθηση της απουσίας και του απραγματοποίητου...

Γαμώτο... Τελικά, Οι Μητροπάνος και Πασχαλίδης έχουν δίκιο όταν λένε στις "Πεθαμένες Καλησπέρες": "ότι πιότερο αγαπάμε, μας πληγώνει πιο βαθιά"...

Άν είναι δυνατόν!
Για πολλοστή φορά έχω σιχαθεί την ζωή μου στο αμφιθέατρο... "Αγωνιστές Φοιτητές", "Φοιτητικό Κίνημα" σου λέει μετά...
Άχ! Πάνε οι παλιές καλές εποχές, που για τα δικαιώματά τους νοιαζόντουσαν όλοι, που έβγαιναν στους δρόμους και στις πλατείες, που έκλειναν πανεπιστήμια και έστηναν οδοφράγματα...
Τώρα πλέον οι περισσότεροι από εμάς, καταβεβλημένοι από τις δυσκολίες της καθημερινότητας είτε αποχαυνωμένοι από τα μυνήματα που μας περνούν τα μίντια, απλά βαριόμαστε να τρέξουμε, να παλέψουμε, να διεκδικήσουμε την νίκη.
Πολιτική Συνείδηση μηδέν. Και δεν μιλώ για κομματική... Πολιτική συνείδηση στην βασική της μορφή, αυτήν του "Αυτό με συμφέρει και το διεκδικώ στα πλαίσια της δημοκρατίας".
Μα τόσο ζώα έχουμε γίνει πλέον; Κατάπως φαίνεται, ναι...

Βρε, βρε... Σαν πολύ καιρό δεν έχω να γράψω; Δεν πειράζει... Κάλιο αργά παρά ποτέ. Αν εξαιρέσεις την κούραση και τις δουλειές που έχω να κάνω, αισθάνομαι περίφημα. Καλό ε; Πως κι έτσι; Ε, ας πούμε πως έχει η ζωή τα σκαμπανευάσματά της...

Διαπιστώσεις της ημέρας:

α) Η Μαθηματικοί δεν την παλεύουν.

β) Οι ιδυοφυείς άνθρωποι είναι είτε εξαιρετικά ανιδιοτελείς, είτε εξαιρετικά σαδιστές, είτε εξαιρετικά κυκλοθυμικοί και θεότρελοι.

γ) Τα παιδιά που σπουδάζουν Ηράκλειο κατά κανόνα είναι πολύ καλά, αλλά δεν την παλεύουν και πολύ.

δ) Η υπερβολικά μεγάλη ομορφιά είναι απατηλή, αλλά η πίκρα της απάτης σχεδόν αντισταθμίζεται από το χάρμα της έκστασης που βιώνουν οι αισθήσεις.

ε) Το άνοιγμα σε κάτι καινούργιο είναι ριψοκίνδυνο. Όμως, για την μία φορά που δεν θα την πάθεις, αξίζουν οι άλλες χίλιες που θα την πάθεις.

στ) Η δύναμη του λόγου είναι μεγάλη. Με τον σωστό χειρισμό, πετυχαίνεις κάποια πράγματα που μπορεί να φαντάζουν ακατόρθωτα.

Αυτά για σήμερα. Επόμενη ενημέρωση... Όποτε μου τη βαρέσει!

Πόσο μου λείπουν τα πάντα! Είμαι μόνος στο σπίτι μου, κλεισμένος όλη μέρα στους τέσσερις τοίχους μου, είτε προσπαθώντας να ξεκλειδώσω τα μυστήρια των Θετικών Επιστημών είτε απλά σκοτώνοντας την ώρα μου στο χαζοκούτι... Τί περιμένω άραγε; Ούτε κι εγώ είμαι σίγουρος... Μα περιμένω. Μια αγαπημένη μου είπε ότι τις τελευταίες μέρες μπούχτισε να ζει στο περίπου. Εγώ μπούχτισα να ζω στο σχεδόν, στο ίσως, στην άγνοια και, ενίοτε, στη αγωνία. Πάνω απ'όλα, μπούχτισα να ζω τα σαββατοκύριακα μου απομονωμένος. Η παροδικότητα βέβαια του μπουχτίσματος είναι έκδηλη... Και γω αρπάζομαι και πάλι από τις αναμνήσεις του χθες και τα όνειρα του αύριο για μπορέσω να βγάλω και τούτη τη νύχτα.

Πάω για διάβασμα. Η συνάρτηση βαρεμάρα του εαυτού μου ίσον α επί ν, όπου α ο αριθμός των λεπτών που περνούν και ν μεαλύτερο ή ίσο του απείρου, η συνάρτηση που με περιγράφει. Άλλωστε, όπως κάθε συνάδελφος γνωρίζει, τα μαθηματικά δεν λένε ποτέ ψέματα.

Καληνύχτα, αγάπη μου! Καληνύχτα και σε σένα, αδελφούλα μου! Καληνύχτα προπάντων και σε σένα, καρδιά μου!

Κρυφές Επιθυμίες

Οι Κρυφές Επιθυμίες...
Κυριαρχούν την ζωή και το νου μας; Σίγουρα! Είναι το κίνητρο για οποιαδήποτε παρορμητική μας κίνηση... Αλλά και για κάθε φαινομενικά ηλίθια ανάγκη... Τι τάχα να έχω τώρα κατά νου;
Χα! και γιατί να σας πω;
Σάμπως θα μου πείτε ποτέ εσείς ποιες είναι οι κρυφές σας επιθυμίες;
Όχι ότι δεν μπορώ να τις μαντέψω... Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο!

Λίθος Δεύτερος (και Τελευταίος) των Θεμελίων της Γωνιάς μου...

"Non omnia possumus omnes"-Latin Proverb
"Τhere are two things that I know of, which do not have limits: human stupidity and the Universe. I'm only not sure for the second one..."-Albert Einstein(πλέον, ιδιοφυής συνάδελφος)



Οι πρώτες εντυπώσεις του μέλλοντός μου...

Ζέστη, που μοιάζει εκτός χρόνου, μα αν το καλοσκεφτείς, όχι και εκτός τόπου...
Άγνωστα μέρη, κρυμμένες καινούργιες ομορφιές προς εξερεύνηση, καινούργιες αγάπες να φωτίζουν την ημέρα...
Η νύχτα είναι ακόμη βαρετή, και πιότερο επαιδή είναι ακόμα ο κουρνιαχτός της καθημερινής μου, κουραστικής μάχης προσαρμογής...
Νοσταλγία για ό,τι έχασα, αδημονία για ό,τι βρήκα, αγωνία και ταυτόχρονα ενθουσιασμός...
Η υποχρέωση να αγαπήσω(και ας μην πολυπίστευα μέχρι τώρα πως μια τέτοια υποχρέωση υπήρχε) είναι επιτακτική... Κοιμάμαι και ξυπνώ με αυτήν την σκέψη. Κι ίσως αυτή να με βοηθήσει να τα καταφέρω τελικά...
Αν κάποιος σας εκεί πάνω στο βορρά διαβάζει αυτές τις αράδες, να ξέρει ότι σας αγαπώ και σας σκέφτομαι... Κι αν κάποιος από εσάς εδώ κάτω στο νότο μπει στον κόπο να διαβάσει αυτά τα ηλεκτρονικά αποτυπώματα των σκέψεων μου, να ξέρει ότι σας νιώθω ήδη κοντά μου, σαν αναπόσπαστο κομμάτι του Προσωπικού μου Αγώνα, σαν κομμάτι αυτού που τελικά θα γίνω...

Αχ, δεν τα μπορούμε όλα όλοι... Αλλά πάντα προσπαθούμε να τα μπορέσουμε...
Γιαυτό και τόσο συχνά η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά... Μα ειλικρινά, ακόμη κι αν αυτός είναι ο νέος μου ρόλος, τώρα βαριέμαι υπερβολικά να τα σηκώσω από το πληκτρολόγιο...


Aetius

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΗ

Ή μήπως θα έπρεπε να πω "αδελφή ψυχή"; Ξέχασα, ο όρος χρησιμοποιείται σε άλλες περιστάσεις(ή καταστάσεις,αν προτιμάς)...
Πάντως, ακόμα και αν δεν είναι οι ψυχές μας αδελφές, μοιάζουν τόσο που δεν πιστεύω πως είναι τυχαία η συγγένειά μας σ'αυτή τη ζωή... Ξέχασα, έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω στις συμπτώσεις...
Όπως είπες και συ, η καινούργια εποχή στις ζωές και των δύο μας θα μας χωρίσει με πολλά χιλιόμετρα στο χώρο... Ωστόσο, έχω ακούσει πως κάθε αγάπη, ανεξαρτήτως είδους, κι εφόσον είναι δυνατή και άρα είναι αδύνατον να σβήσει, δυναμώνει όσο πιο μεγάλη είναι η απόσταση. Οπότε, υποθέτω πως έχεις δίκιο, θα είμαστε πιο κοντά από ποτέ...
Μένει μοναχά να επιβεβαιώσουμε και πάλι εκείνο το όμορφο ρητό μιας εποχής που και οι δύο σεβόμαστε και θαυμάζουμε:"Η ισχύς εν τη ενώση"...Η υποστίριξη μου έχεις προσφέρει είναι τέτοια, που ούτε γαϊδούρι δεν μπορεί να την αγνοήσει... Ξέχασα, ακόμη και τα γαϊδούρια δεν ξεχνούν να εκτιμήσουν την καλή συμπεριφορά...
Πάντως, πέρα από την πλάκα, πέρα από την πικρία, και πέρα από το... στραπατσαρισμένο σου αμαξάκι, που κάνει τόση υπομονή όση κι εμείς, να θυμάσαι πως όπως εσύ με αφήνεις να φύγω γνωρίζοντας όσο είναι δυνατόν την αγάπη σου, έτσι σε αφήνω και γω πίσω μου και μακριά μου (πάντα χωρικά, ποτέ νοητικά), αφήνοντάς σε να γνωρίζεις πως τα συναισθήματα είναι αμοιβαία...
Όπως έχω-κιόλας! παρά τις λίγες μου μέρες εδώ-επαναλάβει, καλύτερη αδερφή δεν θα μπορούσα να εχώ... Είμαι περήφανος για σένα, και καμαρώνω για τη συγγένειά μας...
Να θυμάσαι, επίσης, πως θα είμαι εδώ για να σου προσφέρω όποια υποστήριξη μπορώ στους δύσκολους καιρούς... Γιατί ξεκινάμε πάλι για το άγνωστο στις ζωές μας, και τέτοιοι καιροί στις καινούργιες μας περιπέτειες είναι αναπόδραστοι...

Σ'ευχαριστώ πολύ... Για όλα...

http://enigma-omnia.blogspot.com/2008/09/blog-post_17.html