Προς τους... "Συντρόφους"...

Τόσον καιρό δεν μιλάω στα αμφιθέατρα, όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω, αλλά αντίθετα σας έχω πολλά άπλητα μαζεμένα και με τις παρωπίδες που έχετε όχι μόνο δε θα με ακούσετε, αλλά θα με βγάλετε και φασίστα.

Αλλά δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να μιλήσω. Να πω ότι έχω κρατήσει μέσα μου να σιγοβράζει τόσον καιρό, να εξεσκήσω πλέον το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, που άλλωστε έχει κατακτηθεί με πολύ κόπο και περισσότερες ακόμα θυσίες.

Να τι σκέφτομαι για σας, Σύντροφοι της "Ριζοσπαστικής", "Επαναστατικής" και "Ανεξάρτητης" Αριστεράς:

Είστε ένα μάτσο πορωμένοι καννίβαλοι, πού άλλο πράγμα εκτός από τον δρόμο και την κτάληψη δεν αγαπάτε. Σας αρέσει μονάχα αυτό που ονομάζετε Αγώνα, το οποίο όμως το έχετε καταντήσει μονάχα μια ξεφτιλισμένη άσκοπη αναρχία.

Δεν έχετε καμία πρόθεση να κάνετε τα πράγματα καλύτερα. Το μόνο που θέλετε είναι να εκτονώσετε την οργή που νιώθετε,ίσως επειδή θεωρείτε ότι η ζωή δεν σας φέρθηκε καλά.

Αιθεροβατείτε μονίμως, μένοντας προσκολλημένοι στον στόχο, συγχαίοντάς τον με τα μέσα.

Μονίμως θέλετε να διεκδηκήτε. Ποτέ δεν θέλετε να απολαύσετε όμως αυτά που έχετε-που έχουμε, μάλλον- ήδη κατακτήσει.

Και ο λόγος είναι απλός: Είτε δεν σας ενδιαφέρει να κατακτήσετε αλλά μονάχα να επαναστατείτε διαρκώς εναντίον των πάντων, είτε απλά τα θέλετε όλα δικά σας.

Το πρώτο, σύντροφοι, πληροφοριακά, λέγεται μανία. Το δεύτερο, απληστία.

Δεν υποτίθεται ότι αυτά είναι που πολεμάμε; Κι όμως, αυτά είναι τα ίδια πάθη που διακατέχουν και εσάς.

Αλλά δεν είναι τα μόνα.

Πιστεύετε ότι όποιος δεν είναι σαν και εσάς είναι εχθρός του σκοπού σας. Πιστεύετε ότι όποιος δεν συμμερίζεται την κάθε σας λέξη είναι ο "κακός", το "φασιστοειδές", ο "αντεπαναστάτης", ο "βολεμένος", το "παιδί του καναπέ". Και ενώ όταν μιλάτε και σας διακόπτει για να εκφράσει την αντίθεσή του τού λέτε να "σκάσει" και να "το βουλώσει", όταν μιλάει αυτός λέγοντας πράγματα που δεν σας αρέσουν ή δεν σας συμφέρουν, τον διακόπτετε με κοροιδίες, γιουχαίσματα και με προφανή εμπάθεια δεν τον αφήνετε να αποσώσει τον λόγο του.

Αυτό, σύντροφοι, αν το βλέπατε να το κάνουν άλλοι, θα το λέγατε "Μισαλλοδοξία", "Αδιαλλαξία", ίσως και "φασισμό", σίγουρα πάντως θα το χαρακτηρίζατε "αντιδημοκρατικό".

Αν και δεν θα το θέλατε, δεν βλέπω το λόγο να μην χαρακτηρίσω και γω έτσι τις δικές σας ενέργειες.

Πάρτε το επιτέλους χαμπάρι: η γνώση πέντε λέξεων, σειρών, παραγράφων, κεφαλαίων, βιβλίων ακόμα του οποιουδήποτε Μαρξ δεν σας κάνουν αλάνθαστους πάπες. Το να καταδικάζετε την, έστω υποτυπώδη, δημοκρατία που την έχει πετύχει ο λαός μας φτύνοντας αίμα στις φυλακές, τις εξορίες και τους πολυαγαπημένους σας δρόμους δεν σας κάνει καλύτερους αγωνιστές. Η αβίαστη,ψυχρή απόρριψη και μείωση των μέχρι στιγμής κατακτήσεων μας, τόσο σαν πολίτες όσο και σαν φοιτητές, απλά ως ανεπαρκών, αποτελεί ύβρη για τις μεγάλες θυσίες και πραγματικούς αγώνες που έχουν συντελεστεί μέχρι στιγμής.

Αλλά, αντί να χρησιμοποιήσετε αυτά που έχουμε συλλογικά κερδίσει για να μπορέσουμε επιτέλους να πετύχουμε την ολοκληρωτική νίκη, εσείς τα διαολοστέλνετε και βλέπετε μονάχα πάντα και στο καθετί αφορμές για να συνεχίσετε αυτό που καταχρηστικά ονομάζετε"αγώνα", και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ανοργάνωτη, άμορφη και αναποτελεσματική τρέλα, που ο μόνος βαθύτερός της στόχος είναι να ικανοποιήσει το πατροπαράδοτο πρότυπο του αγωνιστή που κουβαλάτε ως ιδανικό στις κούτρες σας.

Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει, και τα μέσα με τα οποία ο αγώνας διεξάγεται πρέπει να εξελιχθούν και να προσαρμοστούν στην σύγχρονη πραγματικότητα.

Καταλάβετε το επιτέλους: δεν είμαστε στα 1917, στα 1920, στα 1940-45, στο '50, το '60, το '70 ή το '80, ούτε καν στο '90. Το ημερολόγιο στα κινητά σας (ειρωνία ε;) γράφει 2009. Συνηθίστε το.

Γιατί το να βλέπετε ένα Κίνημα τύπου περασμένων δεκαετιών εκεί όπου δεν υπάρχει κανένα Κίνημα, δεν σας κάνει ρομαντικούς επαναστάτες. Σας κάνει ηλίθιους.

Να τί σκέφτομαι για σας. ότι πρέπει επιτέλους να προσγειωθείτε στο σήμερα και να σταματήσετε να είστε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Να σταματήσετε να βουλώνετε τα αφτιά σας μπρος στις απόψεις των άλλων, παραμένοντας κολλημένοι σε ιδέες βιβλίων που γράφτηκαν είκοσι, τριάντα, πενήντα ή και ενενήντα και παραπάνω χρόνια πριν. Να σταματήσετε να βλέπετε τους εαυτούς σας ως αυτόκλητους δικτάτορες του προλεταριάτου, που θα συμπαρασύρουν όλους τους υπόλοιπους, συμφωνούντες και μη, στην κατρακύλα ή την "άνοδό" τους.

Αποφασίστε επιτέλους: θέλετε να γίνετε επιστήμονες ή θαμώνες του δρόμου;

Αν θέλετε το πρώτο, επιτέλους σταματήστε να φυγοπονήτε, συμπεριφερθήτε σαν σωστοί επιστήμονες και σαν σωστοί φοιτητές και βγήτε από την μονίμως οργισμένη μιζέρια σας, μπήτε στα αμφιθέατρα να σπουδάσετε σαν έλλογοι άνθρωποι και διεκδηκήστε ό,τι σίγουρα δικαιούστε και σεις και μεις με όπλο τη δημοκρατία, το διάλογο και τη σοβαρότητα-ακόμα και όταν τα πράγματα χρειαστεί πραγματικά, και όχι μόνο στην φαντασία σας, να φτάσουν στα άκρα.

Αν θέλετε το δεύτερο, τότε παρατήστε εμάς που θέλουμε πραγματικά να σπουδάσουμε-και όχι να φωνάζουμε σαν μανιακοί μονίμως-στην ησυχία μας, βγήτε από τις σχολές και πηγαίνετε στα σπίτια και τις μόνιμες πορείες σας και αφήστε να κάνουν την βρώμικη δουλειά της διεκδήκησης καλύτερων συνθηκών σπουδών άτομα προσγειωμένα και σοβαρά, που ζουν εναρμονισμένα με τις απαιτήσεις των καιρών τους.

Αυτά είχα να πω. Και ο νοών νοείτω...

Πού είναι οι Άραβες;

Θα μου πείτε: Γιατί Να το γυρίσω πάλι στα πολιτικά;

Η απάντησή μου είναι: μα έχω άλλη επιλογή;

Θα περίμενε κανείς, ότι εκείνη η απαίσια γενοκτονία που υπέστησαν οι Εβραίοι θα τους είχε μάθει τον ανθρωπισμό πιο καλά από οποινδήποτε άλλον. Αλλά αντίθετα, φαίνεται πως όσοι αργότερα αποφάσισαν να γίνουν Ισραηλίτες, έγιναν πιο απάνθρωποι απ' ότι ήταν πριν, ίσως πιο απάνθρωποι και από αυτούς που τους κυνήγησαν.

Γιατί παίρνω το μέρος των Παλαιστινίων; Μα γιατί δεν είναι αυτοί οι εισβολείς εκεί κάτω, ούτε οι δυνατοί. Οι εισβολείς είναι οι Ισραηλινοί, που εκδίωξαν τους Μουσλμάνους από τα σπίτια τους, στη γη όπου έπι αιώνες ζούσαν οι πρόγονοί τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους πολεμούν μέχρι και σήμερα, χρησιμοποιώντας αναίσχυντα και απροκάλυπτα τη δύναμη που τους εξασφάλισε ο Δυτικός Κόσμος για να τους κάνει δάκτυλους των συμφερόντων τν προνομιούχων μελών του. Και τώρα, προβαίνουν σε ένα πόλεμο, που ισοδυναμεί με γενοκτονία. Ακόμα και στους φορείς της ανθρωπιστικής βοήθειας επιτίθενται.

Είναι αλήθεια, και η Χαμάς σκοτώνει άμαχους. Είναι αλήθεια, και οι Ισραηλίτες πονούν. Αλλά, σε αντίθεση με τη Χαμάς, αυτό που κάνουν τώρα οι Ισραηλινοί ισοδυναμεί με γενοκτονία. Φανταστείτε ότι οι Τούρκοι έχουν αποκλείσει την Αθήνα από γη, θάλασσα και αέρα με όλον τον πληθυσμό της μέσα, και ρίχνουν τόνους βομβών κάθε μέρα.

Πώς αισθάνεστε; Προφανώς όχι καλά.

Τότε, τί να πούν αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω, των οποίων το έθνος διώκεται ανελέητα από τη Δύση και το τσιράκι της, το Ισραήλ, που οι περισσότεροί τους ζούν στις τρώγλες των προσφυγικών καταυλισμών, πολλές φορές ο ένας πάνω στον άλλο, με τον φόβο του θανάτου να πλανάται κάθε μέρα παντού γύρω τους, με αναμνήσεις βίαιων θανάτων συγγενών τους, πολλές φορές χωρίς ρεύμα, νερό ή τροφή;

Και αν τους αντιπαραβάλουμε με τους βολεμένους κατοίκους της χώρας που τους διώκει, με τα όμορφα σπίτια τους και τις ωραίες προσοδοφόρες δουλειές τους, με την ελευθερία να ασκούν την θρησκεία τους όπως τους αρέσει, με την προστασία του συστήματος που απολαμβάνουν, με τον εξοπλισμό που τους έχει παραχωρηθεί από τη Δύση και τους ανώτερους αριθμούς τους, και μόνο τον απροσδιόριστο φόβο του ξαφνικού θανάτου από την έκρηξη ενός καμικάζι ή μίας ρουκέτας να σκιάζει λίγο τον καθημερινό τους παράδεισο, τότε η αντίθεση και η αδικία γίνεται εξοργιστικά προφανής.

Θα μου πείτε να μη μιλάω για βόλεμα, αφού και ο ίδιος βολεμένος είμαι. Όμως εγώ, εσείς, εμείς σαν χώρα, ούτε πειράζουμε κανέναν ούτε έχουμε την πρόθεση να πειράξουμε. Αγωνιζόμαστε να περιφρουρήσουμε αυτά που έχουμε και ίσως να τα αυξήσουμε, χωρίς όμως να σκοτώνουμε όσους είναι διαφορετικοί από μας, γιατί δεν εισβάλαμε σ' αυτήν την χώρα, αλλ' αντίθετα την κληρονομήσαμε από τους προπάτορές μας.

Αλλά τελικά, ποια είναι η ελπίδα του Παλαιστινιακού λαού; Μια εύθραυστη εκεχειρία; Μια ανεπαρκής για πολλοστή φορά ανθρωπιστική βοήθεια, τα ψίχουλα που τους πετά η διπρόσωπη Δύση, που προσωρινά θα γεμίσουν τις πεινασμένες κοιλιές τους και θα βάλουν μια προσωρινή στέγη πάνω από τα κεφάλια τους στη θέση των κατεστραμένων ή κατεχόμενων σπιτιών τους;

Προφανώς όχι.

Γιατί, αν η εγκατάλειψη της Δύσης είναι μια φορά εγκληματική, η εγκατάλειψη των Παλαιστινίων από τους Άραβες είναι διπλά εγκληματική.

Το μόνο που τελικά μπορεί να σώσει την Παλαιστίνη, είναι εκατομμύρια τόνοι Αραβικών βομβών στα κεφάλια του θρασύδειλου κράτους του Ισραήλ, που τολμά να αυτοαποκαλείται "δημοκρατία", μιαίνοντας την ιερότατη αυτή λέξη. Όχι μόνο για να αναγκαστούν δια της βίας να μην κάνουν ό,τι κάνουν, μα για να καταλάβουν τελικά τί έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια, και τί κάνουν αυτή τη στιγμή.

Άρα, τελικά είχε δίκιο εκείνη η χαροκαμένη παλαιστίνια γυναίκα που κραύγαζε στην κάμερα μπρος στο κατεστραμμένο της σπίτι:

"Πού είναι οι Άραβες;"

Πού είναι, αλήθεια;...

NIGHTWISH-Amaranth

For all those who have ever underestimated me... But it is dedicated absolutely and totaly and SOLELY to MYSELF !!!!!
I AM HERE AND I'M GOING NOWHERE... Just remember that!


Baptised with a perfect name
The doubting one by heart
Alone without himself

War between him and the day
Need someone to blame
In the end, little he can do alone


You believe but what you see
You receive but what you give

Caress the one, the Never-Fading rain in your heart
- the tears of snow-white sorrow
Caress the one, the hiding amaranth
In a land of the daybreak

Apart from the wandering pack
In this brief flight of timewe reach
For the ones who ever dare

You believe but what you see
You receive but what you give

Caress the one, the Never-Fading rain in your heart
- the tears of snow-white sorrow
Caress the one, the hiding amaranth
In a land of the daybreak

Caress the one, the Never-Fading rain in your heart
- the tears of snow-white sorrow
Caress the one, the hiding amaranth
In a land of the daybreak

Reachin', searchin' for something untouched
Hearing voices of the Never-Fading callin'
Callin'...Callin'

Caress the one, the Never-Fading rain in your heart
- the tears of snow-white sorrow
Caress the one, the hiding amaranth
In a land of the daybreak

Περί ἕρωτος καί ἀγάπης...

Ας επανέλθουμε, μετά το αγωνιστικό διάλειμμα, στις φιλοσοφικές μας αναζητήσεις...

Ένα θέμα που με απασχολεί τελευταία είναι κάτι που έχει απασχολήσει, λιγότερο ή περισσότερο, τη σκέψη πολλών ανθρώπων, φιλοσόφων και μη:

Ο έρωτας και η αγάπη.

Αναρωτιέμαι: έχω ποτέ ερωτευθεί; Η απάντηση είναι μία: Προφανώς και ναι. Και πολλές φορές μάλιστα. Η ρομαντικότητά μου, γεννημένη ίσως μαζί με εμένα, δεν με έχει εγκαταλέιψει μέχρι σήμερα. Συνέπειά της είναι, εκτός από τον προφανώς παθιασμένο πολιτικό μου λόγο, και η αδιακοπή ροπή μου προς τον έρωτα και το παιχνίδι του. Άσχετα με το αποτέλεσμα, το ψυχολογικό αυτό παιχνίδι το έχω παίξει κάμποσες φορές.

Μια ερώτηση που ανακύπτει λοιπόν είναι τί ακριβώς είναι ο έρωτας, και σε τί συνίσταται το παιχνίδι του.

Θα επιχειρήσω μια κάπως ξύλινη, επιστημονική απάντηση, παρακαλώντας για την συγνώμμη του αναγνώστη. Αλλά είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε το περιεχόμενο ενός όρου, πριν επειχηρήσουμε οποιαδήποτε προσέγγισή του.

Λοιπόν, θα όριζα τον έρωτα ως εξής: Έρωτας είναι εκείνη η προσωρινή συναισθηματική, ψυχολογική και κάποτε υλική σχέση και κατάσταση μεταξύ ενός προσώπου και ενός άλλου προσώπου, που εμεριέχει στοιχεία ακραίας ψυχοσωματικής εξάρτησης, άκρατης κτητικότητας και προστατευτικότητας, οδηγόντας τον αποκαλούμενο ερωτευμένο σε πράξεις και ενέργειες τόσο συνειδητές όσο και ασυνείδητες, στα πλαίσια τόσο του λογικού όσο και του εντικτώδους πρωτόγονου.

Το περίφημο παιχνίδι του έρωτα λοιπόν τί είναι;

Εκείνο το παιχνίδι, μεταξύ των ενδιαφερόμενων ερωτευμένων προσώπων, το οποίο αποσκοπεί στην σύσφιξη του δεσμού μεταξύ τους, και την απώτερη κάλυψη της ανάγκης για ψυχοσωματική ικανοποίηση που είναι άμεση απόρροια του ίδιου του έρωτα.

Μετά τον έρωτα, έρχεται η αγάπη.

Τόσο η επιστήμη όσο και οι βιωματικές εμπειρίες φαίνονται να συμφωνούν στο εξής:

Η αγάπη γενικότερα είναι κάτι το πιο μόνιμο, το πιο βαθύ και το πιο λογικό από τον έρωτα. Ο ίδιος ο έρωτας είναι κάτι το παράλογο, αν το σκεφτείτε. Μάλιστα, η επιστήμη διατείνεται πως η κατάσταση ενός ερωτευμένου ομοιάζει με εκείνη ενός ψυχοπαθή. Τυχαίο;

Αλλά πάλι ξεκινήσαμε να αναλωνώμαστε σε αόριστες αναλύσεις, προτού καν ορίσουμε τί είναι αυτό το οποίο πραγματευόμαστε.

Αγάπη λοιπόν, κατ' εμέ, είναι εκείνη η μακροχρόνια διατηρήσημη συναισθηματική και ψυχολογική σχέση και κατάσταση, μεταξύ ενός προσώπου και ενός άλλου προσώπου, πράγματος, ομάδας προσώπων ή ομάδας πραγμάτων, η οποία περιέχει στοιχεία ψυχολογικής και συναισθηματικής (αλληλ)εξάρτησης, ψυχολογικής, σωματικής και υλικής (αλληλο)στήριξης, και η οποία εμπαριέχεται μέσα στα όρια του λογικού, συναπαρτιζόμενη από πράξεις συνειδητές.

Το φυσικό ερώτημα που προκύπτει αυθόρμητα είναι: αν ορίσουμε τελικά έτσι την αγάπη, τότε... έχω ποτέ μου αγαπήσει;

Η απάντηση, τουλάχιστον για τους περισσότερους, είναι: ναι.

Έχουμε αγαπήσει: τους γονείς μας, την πατρίδα μας, ένα παιδικό παιχνίδι, μια ανάμνηση, ένα μέλλον, μια ιδέα, έναν άντρα, μια γυναίκα, έναν φίλο ή φίλη...

Στο 99% των ανθρώπων κάτι από τα παραπάνω έχει συμβεί. Οι υπόλοιποι είναι οι αρκετά τυχεροί ή άτυχοι, ανάλογα με την οπτική του καθενός.

Αυτά προς το παρών. Αν μου έρθει καμιά επιφοίτηση, θα σας την αναλύσω πλήρως, το υπόσχομαι.

Στρατιώτες-Ποιητές;

¨Δέν ἔχω γράψει ποιήματα
δέν ἔχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σέ μνήματα καρφῶνω...¨
Σαχτούρης, ο στρατιώτης-ποιητής

Μία στροφή, χίλιες λέξεις που έχουν χωρέσει μέσα σε ένα υποπολαπλάσιο αυτού του αριθμού. Δίχως έλεος ένας στρατιώτης-ποιητής στιγματίζει την αλήθεια ενός μαινόμενου πολέμου.
Αλλά η μοναδική ερώτηση είναι το αν αυτός ο πόλεμος είναι απαραίτητος ή όχι.
Η δική μου απάντηση; Ναι, είναι.
Αλλά ποιό είδος πολέμου; Η τυφλή, ανοργάνωτη, μαζική βία; Όχι. Σαν ένας άνθρωπος που πιστεύει ακράδαντα στην οργάνωση και στην στοχοθεσία, επιμένω πως ο αγώνας πρέπει να είναι οργανωμένος, συντονισμένος και με σαφείς στόχους, όσο και αμίληκτος και ανελέητος.
Κάθε εχθρός μας πρέπει να εξουδετερωθεί. Και κάθε φίλος του εχθρού μας είναι εχθρός μας, όπως και κάθε εχθρός του εχθρού μας είναι φίλος μας.
Μην το ξεχνάτε. Και μην αυταπατάσθε:
Ένα νέο μέλλον ανατέλλει, κι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Και δεν θέλουμε να καταλήξουμε σαν τον στρατιώτη ποιητή του Ζαχτούρη να καρφώνουμε σταυρούς σε μνήματα μια ζωή....

Μπάτσοι και Ναζί, το ίδιο μαγαζί!

Για άλλη μια φορά θυμηθήκαμε τί θα πει Ελληνική Αστυνομία υπό Δεξιά Κυβέρνηση!

Εκτελεστές, δολοφόνοι, φασισμός! Και πόσο χαίρομαι τις φωτιές που έχουν ανάψει παντού! Για σένα φίλε μου, που τόσο άδικα έφυγες, θα κάψουμε την Ελλάδα, θα κλείσουμε τις σχολές, θα θυμίζουμε σ' όλο το κόσμο τί θα πει αντίσταση στον φασισμό...

Μακάρι εκεί που είσαι όλα να είναι παράδεισος... Γιατί εδώ όλα έχουν γίνει κόλαση! Μια κόλαση φλεγόμενη, που κάνει στάχτη τα πάντα, για να αναδυθεί η Λευτεριά σα φοίνικας και να μας αγκαλιάσει με τα φτερά της...

Δόξα και τιμή στον μάρτυρα! Θάνατος στους φασίστες! Όλοι στους δρόμους, για να βοηθήσουμε τον ήλιο να ανατείλει σε μια νέα εποχή!

Περί ου ο λόγος...

Δεν ξέρω τί να πω... Πώς στροβιλίζονται οι σκέψεις, σαν ανεμοστρόβιλος σε μια έρημο περιβάλλοντος... αριθμοί, εξισώσεις, αισθήματα, τέχνη, λέξεις είν' η παλαίστρα της νόησής μου... Αλλά ποια είναι η αρχή του μίτου της Αριάδνης; '

"πυρός δέ ὕδωρ ἔσεται θάνατος, ὕδατος δέ ψυχῆ.."

Ἀμῆν, ἀμῆν, λέγω ὑμῖν, ο κύριος Ηράκλειτος μόνο βλάκας δεν ήταν... Τί είναι αυτό που τελικά αναζητούμε αλήθεια; Ένα τέλος, μια αρχή, μια συνέχεια; Ή μήπως ένα πάτημα από όπου θ' αφορμήσουν οι χίμαιρρες μιας αλήθειας αλλιώτικης από αυτήν που έχουμε τόσο έντεχνα σμιλέψει με τους απατηλούς συνειρμούς της επίπλαστης καθημερινής μας φρενίτιδας; Μπορεί τελικά ο ρασιοναλισμός να ερμηνεύσει τα πάντα, ή μήπως όχι;

Το νερό αποτελεί για τη φωτιά θάνατο, και με τη σειρά της η ψυχή είναι ο θάνατος του νερού...

Γιατί; είναι η πρώτη ερώτηση που έρχεται στο νου. Και η δεύρη: μήπως το νερό, η φωτιά και η ψυχή είναι σύμβολα; Και κατά πόδας η τρίτη: αν ναι, σύμβολα τίνος πράγματος;

Οι απαντήσεις πολυποίκιλες, πολυσύνθετες, σαν θάνατος αργός σε απειροστά μικρό χρονικό διάτημα, και συνάμα απλές, όσο πολύπλοκες είναι η αντιδράσης της καθεμίας προσωπικότητας που κρύβει ο καθείς μας μέσα του.

Ναι, μη γελιέστε, όσο απλοί και να δείχνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, όσο κοινότυπη και αν φαντάζει η καθημερινότητα και η ζωή τους, κρύβουν μέσα τους άπειρα αποθέματα εξέλιξης του εγώ και της συνειρμικής επεξεργασίας όσων τους περιβάλλουν. Άρα κάθε άνθρωπος είναι, δυνάμει ή ενεργεία ένα πολύπλοκο φαινόμενο, που κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει εύκολα ή να υποτιμήσει αποφεύγοντας τις συνέπειες.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι κάποια πράγματα είναι καλύτερο να παραμένουν στο σκοτάδι. Ίσως πράγματα σαν τους μηχανισμούς της νοητικής, ψυχολογικής και ψυχικής διεργασίας στην βαθύτερη, απλούστερη, ευληπτότερη και πραγματική μορφή τους να είναι γραφτό να παραμένουν στο σκοτάδι, να μην μας ξεκλειδώσουν ποτέ πλήρως τα εσώτερα μυστικά της ύπαρξής τους.

Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι, άνθρωποι σαν εμένα ή εσάς που διαβάζετε αυτήν την μικρή μου αλληλουχία συνειρμών, άνθρωποι σαν και τον Ηράκλειτο, δεν θα αφήσουν αυτά τα μυστήρια ανεξερεύνητα, χωρίς έστω μία προσπάθεια να τα κατανοήσουν.

Και παρόλο που εκείνος, που από άλλους χαρακτηρίστικε γριφώδης, "σκοτεινός" φιλόσοφος, είχε πει:

"Ψυχῆς πείρατα ἰῶν οὐκ ἄν ἐξεύροιο, πάσαν ἐπιπορεύόμενος ὁδόν, ὃτι ἀνεξευρεύνητον ἐόν καί ἄπορον..."

Χωρίς δεύτερη σκέψη προσπαθούσε να ανακαλύψει αυτά τα πέρατα, αυτά τα όρια, που ίσως ακόμα δεν έχει δει ζωντανού ανθρώπου μάτι...